Every day life

Hallo hallo,

Elke dag gebeuren er hier zo veel bijzondere dingen, dat ik het echt leuk vind om jullie eens mee te nemen in een ‘normale’ week. Ik begreep dat het lastig is om een beeld te vormen van mijn werkzaamheden binnen dit enorme project, dus dat heb ik geprobeerd overzichtelijk in een schema te zetten:

Project plan

 

Laten we beginnen op maandag.

Na het ontbijt, als de kinderen in de klas zitten, houden we altijd een vergadering met het sociaal team. We bespreken dan hoe het met de families van de kinderen zit en hoe het met de kinderen psychisch en op school gaat. Deze week was er in het kussen van een van de kinderen een stukje verbrand papier met restjes marihuana gevonden en bij een ander in de broekzak zaten de lucifers. Dus de missie van vandaag was uit te vinden van wie ze de drugs gekregen hadden, zodat de verkoper opgespoord kan worden. Dus hup, de twee kinderen het kantoor binnen en de ondervraging begint. Dan vind ik het toch wel confronterend dat twee van die jongens van 13 in dit project toch nog op alle mogelijke manier proberen te ‘consumeren’, gaat toch echt richting verslaafd. Maar het is helaas onderdeel van de realiteit op het project.

Na deze interessante ochtend stap ik op de bus, want we zijn uitgenodigd een super-de-lux Ecuadoriaans verjaardagsmaal van een van de meisjes uit Monte Sinai. Pap: let op! Namelijk; kip gegaard in bier, met rijst gekookt in cola en ananas, met salade en twee gepofte aardappeltjes. Ik voel me altijd heel erg vereerd als ik bij deze mensen langs mag komen en ze hun eten met me delen. Want weet, deze mensen hebben maar weinig om mee rond te komen. Hun huis bestaat bijvoorbeeld uit aangestampte aarde, houten platen en wat golfplaten op het dak.

Na een middagje werken op Monte Sinai ben ik altijd lekker moe, dus in de bus staar ik altijd wat uit het raampje. Onderweg komen we altijd langs stalletjes waar de kippen en stukken vlees lekker buiten in de stoffige straten te koop hangen, grote stukken zand waar jongens aan het voetballen zijn en mensen die op plastic stoelen wat te eten geserveerd krijgen. Vandaag zag ik me toch weer iets wonderlijks; voor een winkel met kleding en schoenen stond een microfoon en een geluidsbox. Op luid volume was deze jongeman zijn mooie broeken en fijne sneakers aan het aanprijzen.

 

Dinsdag

Om acht uur verzamelen de kinderen altijd op het schoolplein voor het gebed en een mooi verhaal voor het begin van de dag. Vandaag bleef ik even zitten over het leven als pater, mannen die hun hele leven hebben opgegeven voor de jongens. Dit betekend letterlijk dat ze vanaf het moment dat ze opstaan tot het moment dat ze gaan slapen alleen maar bezig zijn voor het project. Daar praat ik dan over met de een van de educadores (pedagogen) en een van de vrijwilligers. Ik vind dat echt bewonderenswaardig, totaal geen vrije tijd, jezelf compleet in dienst stellen voor deze kinderen. De educador (pedagoog) heeft dit leven achter zich gelaten, hij vond het te veeleisend. Aan de andere kant van dit verhaal staat dan de vrijwilliger, die eigenlijk aan het begin van het proces staat. Door hier een jaar met de jongens te leven is hij aan het ervaren of het leven van pater iets voor hem is. Samen bedenken we hoe het leven van een pater er uit zou moeten zien en of het project zoals het nu is, goed is voor de kinderen.

Elke avond help ik de kinderen van Padre Antonio Amador met hun huiswerk. Ik heb gemerkt dat sommigen nog moeite hebben met lezen, dus ik ging op zoek naar leesboekjes met leuke verhaaltjes om op een leuke manier te oefenen. Nou dit was een hele zoektocht, in Ecuador wordt blijkbaar maar heel weinig gelezen. Vol trots vertelde de computerleraar dat hij in zijn hele leven al 10 boeken had gelezen. Gelukkig had ik in Monte Sinai nog een stoffige doos met boeken zien staan, waar ik twee boekjes uitgevist heb. En enthousiast dat de kinderen zijn, tijdens het avondeten, tijdens de film, stiekem in bed, ik moest ze bijbrengen dat je een boek niet in een keer hoeft uit te lezen. Het boekje is nu uit, dus ben ik weer op zoek naar nieuwe verhaaltjes.

Ook de avonden kunnen vol verassingen zitten. Bijvoorbeeld een paar weken geleden mochten de kinderen gratis naar het Horrorcircus. We aten vroeg, zodat we op tijd bij het circus zouden zijn. Daar moesten we vet lang in de rij staan, iets wat zeer moeilijk is voor de kinderen. Eenmaal binnen bleek dat we ook nog eerst door een spookhuis moesten, met mannen met kettingzagen, enge vrouwtjes met lange zwarte haren en starende opaatjes. De kinderen hebben zich achteraf doodgelachen om mijn angst, maar daarbij moet ik wel vermelden dat ik degene was die eerst moet en dat zij zich allemaal aan mij vastklampten. Het was echt heel erg leuk om zo ontspannen met de kinderen een avondje weg te zijn en ze allemaal zo te zien genieten.

 

Woensdag

Toen ik deze dag de keuken in liep om mijn dopper met water te vullen, liet ik mij eens informeren wat het eten van vandaag zou zijn. Grote bijzondere dag, we zouden vandaag geen rijst eten, maar spaghetti. Normaal gesproken, ook al is het spaghetti, krijg je er toch een grote lepel rijst bij. Maar vandaag was het echt alleen spaghetti met kip en een sausje van basilicum. Hmm daar kan ik me dan de hele tijd op verheugen!

Die middag in Monte Sinai kwamen er wel heel veel kinderen mijn klas binnen wandelen. Alsof ze die dag hadden besloten allemaal te komen. Normaal gesproken missen er altijd wel wat. Maar het waren er zo veel dat er zelfs bankjes in de gangpaden werden bijgezet, er zaten wel 35 kinderen in mijn klas. Mijn werk is om de kinderen te begeleiden met hun huiswerk. Maar ze zitten allemaal op andere scholen in andere klassen, wat betekend dat er altijd maar twee of drie zijn die hetzelfde huiswerk hebben. En dan heb je er ook nog altijd een paar die zeggen geen huiswerk te hebben gekregen of die het al af hebben. Die moet ik dan bezig zien te houden van 2 tot 4. Nou dat is me altijd wel een taak. Ik ben helemaal expert in het maken van werkbladen die iets leren, maar die ze ook leuk vinden. Woordzoekers zijn favoriet! Maar deze dag was zelfs dat niet genoeg, ze hadden alles sneller af dan dat ik ze opdrachten kon geven. Wat een vermoeiende dag!

Het land Ecuador dankt zijn naam aan het feit dat het bovenop de evenaar ligt. Dit betekend dat de zon hier heel fel is en dat je eigenlijk altijd zonnebrand op moet doen. Dus ik heb heel braaf bij de drogist factor 100 gekocht, voor mijn blanke huidje. Die smeer ik elke dag op. Maar helaas, elke dag als ik ’s avonds onder de (koude!!!) douche vandaan stap ben ik toch weer verbrand. Ik begin te twijfelen of dat getal 100 wel over de factor gaat..

 

Donderdag

Na mijn vermoeiende dag van gisteren, heb ik vandaag hulp gekregen. In de kapel is een film aangezet voor de kinderen die geen huiswerk hebben. Nou dan zitten de andere kinderen daar binnen drie seconden ook ademloos naar te kijken, dus ik heb het huiswerk vandaag maar gelaten voor wat het was. Heerlijk!

Nadat ik terugkom uit Monte Sinai was ik snel al het stof van me af en trek ik nette kleding aan, want dan heb ik mis bij de paters. In het kapelletje in hun huis lezen we samen, om de beurt of ieder een stuk voor uit een boek. Dit duurt een half uurtje en daarna krijgen we een feestmaal. Bij de paters is het altijd goed eten, lekker soepje, hoofdgerecht met rijst en elke soort fruit die er maar bestaat. Mijn lievelings is de pitahaya. Je eet het als een kiwi, maar het is veel zoeter.

pitahaya

Na het eten loop ik naar buiten en in het voorbijgaan scheldt een van de jongens mij uit. Ik heb niks gedaan, maar toch krijg je af en toe ellende naar je hoofd geslingerd, dat hoort er hier bij. Meestal is het een vraag om aandacht. Andersom werkt het ook, zodra ik even met zo’n jongen praat of naar hem glimlach krijg ik vaak daarna enorm veel liefde. Maar na zo’n scheldtirade is er even niks mee te beginnen, dus eet ik uit frustratie een pak koekjes leeg, heb daarna spijt en buikpijn en de dag daarna is alles weer vergeten! Welkom in het leven met gekwetste jongens.

 

Vrijdag

Na het eten zit ik weer in de bus met mijn Amerikaanse collega, op weg naar Monte Sinai. Bij elk druk kruispunt of overal onderweg stappen er verkopers op de bus. Die springen over het poortje (dan hoeven ze niet te betalen) en die prijzen dan hun waren aan. Vandaag was het, zoals zo vaak, een Venezuelaans kind dat om een kleinigheidje smeekt om naar school te kunnen. Het is echt ingewikkelde zaak, alle Venezuelaanse vluchtelingen in Ecuador. Sommigen kunnen geen werk vinden, omdat hun diplomas niet mee zijn of hier niet gelden. Sommigen vinden wel werk. Maar dan klagen de Ecuadorianen weer dat ze hun werk afpakken, omdat ze voor goedkoper en onder slechtere omstandigheden willen werken. Anderen klagen weer over de mensen in de bus, dat ze te lui zijn om een echte baan te zoeken of dat ze het geld gebruiken om drugs te kopen. Maar deze jongen raakte toch iets in mij, dus dan duik ik even in mijn buideltje en geef hem wat kleingeld. Ik vind het altijd maar ingewikkeld, ik zit hier helemaal in de mood om mensen te helpen, maar is geld geven goede hulp? Een ethisch dilemma…

In Monte Sinai is het stress. Aankomende zondag is het open dag en presenteert de organisatie zijn projecten aan het grote publiek. Dus we zijn hard aan het knutselen, terwijl er ook een reünie voor ouders gehouden wordt. Af en toe worden alle ouders uitgenodigd voor een cursus over een specifiek thema. Op deze manier willen ze de ouders ook opvoeden, want heel veel mensen hebben hier enorm beperkte kennis.

Aan het eind van de middag blijkt dat er niemand onze geknutselde meesterwerken komt ophalen, dus we zullen ze zelf mee moeten nemen. We besluiten een taxi aan te houden. Zodra de man uitstapt om de kofferbak open te doen, verbaas ik mij. Hij loopt op blote voeten, onder zijn nette broek en blouse. Wat blijkt; hij is beroofd en daarbij hebben ze zijn ouderwetse telefoon (lees Nokia) en zijn schoenen meegenomen. Wel al een paar dagen geleden, maar hij zal wel maar 1 paar schoenen hebben gehad. Op zo’n moment realiseer ik me maar weer eens hoe laag hier de standaard is. En als dan je schoenen gestolen worden, ja dan is het heel lastig om zomaar ergens nieuwe schoenen vandaan te toveren. Voor een aankoop als schoenen moet je sparen en andere mensen kunnen je ook niet zomaar iets cadeau doen, want die hebben ook bijna niks.

 

Zaterdag

Ook op zaterdag is het voor mij helaas niet uitslapen. Ik help met het ontbijt, omdat er deze dag weinig personeel is. Vandaag staan er empanadas op het menu, dat weet ik wel te maken! Maar zodra we aan tafel zitten en een hap nemen, proef ik ontzettend veel zout. Oeps, verkeerde kaas, de geraspte kaas is als megazoute parmezaanse kaas. Volgende keer pak ik weer de gewone kaas.

Voor school heb ik activiteit voorbereid voor de kinderen. We gaan zo veel mogelijk scheldwoorden opschrijven, die we daarna onderverdelen in drie kleuren die staan voor zeer heftig, heftig en matig. Daarna draaien we het blad om en proberen we zoveel mogelijk complimenten te bedenken die je aan iemand kan geven. De bedoeling is dat ze hierdoor wat minder grove taal gaan gebruiken. Mooi voorbereid dacht ik zo. Maar het loopt hier altijd anders dan je dacht. Blijkt dat zes van de kinderen een voetbalwedstrijd hebben en er niet zijn. Daarna blijkt dat ook hier nog stress is voor het open huis en dat we de activiteit verzetten naar volgende week. Jammer, maar ja het is niet anders. Ik hoef in ieder geval dan geen tijd meer vrij te maken voor het voorbereiden van de activiteit voor volgende zaterdag 😊 ! Bij deze een paar foto’s van vorige zaterdag, toen we collages van verschillende emoties maakten.

Op zaterdag mogen de kinderen een paar uur op de computer, filmpjes kijken, facebook, spelletjes spelen. Er is een jongen die zich heeft ingeschreven voor een Engelse les. Nu denk ik hier altijd dat de kinderen wel iets van Engels moeten weten, omdat ze op school ook Engels krijgen, maar dat is eigenlijk nooit waar. Dus deze jongen begint bij het begin en het zijn leuke spelletjes, maar als ik daarna met hem de woorden herhaal blijkt er vrij weinig opgeslagen. Omdat hij in zijn vrije tijd de moeite neemt om Engelse les te volgen, heb ik wat meer geloof in hem dat hij echt Engels wil leren. Ik besluit hem te helpen en maak een memory van de woorden uit de les. Op die manier kan hij door de week ook oefenen op een speelse manier. Met daarbij de afspraak dat hij het echt gaat gebruiken. Ik ben benieuwd!

En dan nu zitten de kinderen in godsdienstles en dan sneak ik altijd naar mijn kamertje om huiswerk te maken, deze blog te schrijven of om materialen te zoeken. Bijvoorbeeld nieuwe werkbladen voor Monte Sinai of bij het gebrek aan boeken zoek ik verhaaltjes en makkelijke gedichtjes op internet.

escaneo poesia verano

 

Tijdens het zoeken naar interessante videos voor mijn schoolopdrachten kwam ik op Youtube een bijzondere documentaire tegen die ik graag met jullie wil delen. Het gaat over straatkinderen in Colombia, maar het lijkt heel erg op de realiteit die ik hier af en toe zie. Op vrijdagavond gaat een van de paters eten uitdelen aan mensen op straat. Soms ga ik mee en vanuit zijn busje speuren we dan onder bruggen, in donkere steegjes, op plekken met afval, naar mensen die wel een warm maaltje kunnen gebruiken. Altijd stoppen we even om een kort praatje te maken. Op deze manier hopen we de mensen ook weer een beetje waardigheid terug te geven. Vaak zijn het kinderen of jongeren en ik vind het altijd erg om me te beseffen dat zij hun kans op een mooie toekomst aan het vergooien zijn.

Daarnaast probeer ik af en toe een gesprekje aan te knopen met de kinderen op het project en dan vertellen ze me hoe hun huis er uit ziet en wat ze weten van het leven op straat. Als we eten kan ik me soms ook zo verbazen over hoe ze daarmee omgaan, zoveel mogelijk en alles zo snel mogelijk naar binnen! Gelukkig is het doel van dit project om de kinderen hier richting een mooier leven te leiden en zullen ze hopelijk die kans ook aangrijpen om te studeren, een baan te vinden en een gezin te stichten. Toch confronterend om te zien van wat voor leven we ze proberen te redden en te denken aan al die kinderen die niet geholpen worden: ‘Barefoot Children’

Samenvattend komt het er op neer, ik heb het altijd druk, er gebeurt hier elke dag genoeg verrassends en daarnaast probeer ik ook mijn school opdrachten nog te maken. Het leren kennen van de kinderen en hun leven in Ecuador, vergroot mijn wereldkennis en het omgaan met hen vergroot mijn zelfkennis! Super waardevolle tijd hier.

 

Liefs aan iedereen

 

Advertenties

Leven in Ecuador vs. leven in Nederland

Vandaag wil ik jullie graag meenemen in de overeenkomsten en verschillen tussen mijn leven hier en dat in Nederland. Het grootste verschil is natuurlijk de taal, ik praat hier constant Spaans en dat gaat me heel goed af. Zo goed dat ik harder moet nadenken om goede Nederlandse zinnen te typen dan in het Spaans met de kinderen te praten! Het is leuk om in deze Ecuadoriaanse cultuur te zijn, te kijken welke hobby’s ik hier ook kan uitvoeren, welke nieuwe activiteiten er in mijn leven zijn gekomen en welke cultuureigenschappen ik al heb overgenomen. Bij deze een korte impressie:

cmv

Sinds een week ben ik echt begonnen met mijn schoolopdracht; een duurzame bijdrage leveren aan het project. Een of twee ochtenden per week werk ik met kinderen uit groep 4 aan hun sociale vaardigheden. Deze brutale, stuiterende en vechtende aapjes maken op deze foto een tekening over zichzelf.

In de middag ga ik naar de wijk Monte Sinai. Daar help ik meisjes en jongens die na school hun huiswerk komen maken. Op deze manier voorkomen ze dat ze op straat rond gaan zwerven. Na afgelopen weken tussen al het mannelijke testosteron, is het heel leuk om onder meiden te zijn.

kantholiek

Het project waar ik werk is opgezet door de Salesianen van Don Bosco. Don Bosco was een man, lang geleden in Italië, die zijn hele leven lang kinderen in gevangenissen en op straat aandacht, een bed, te eten en school heeft gegeven. De salesianen zijn katholieken die zijn leer opvolgen en kinderen over de hele wereld helpen om ze een beter leven te geven. Dat betekent dat er hier elke dag voor het eten gebeden wordt, dat we twee keer per week in de kapel met de padres (paters) bidden en dat we drie keer per week een mis bijwonen. Daardoor sta ik vaak even stil wat ik kinderen wil wensen, denk ik even na over de afgelopen dagen / week en neem ik een goed voornemen voor de komende dagen. Ik ben mega gefascineerd door de Ecuadoraanse vrijwilligers en de padres die voor een jaar, of voor altijd, hun eigen leven opgeven om 24 uur per dag, 7 dagen per week bezig te zijn voor de kinderen.

food

Als ik ergens dacht moeite mee te gaan hebben, dan was het wel het missen van Nederlandse kaas en alle andere lekkere dingen. Maar de twee of drie keer rijst per dag bevallen me goed. Het vult, er zitten vaak wat groentjes bij en het is altijd te veel, dus wat ik niet wil geef ik aan de kinderen. Het “dieet van hier” bestaat verder uit heerlijk verse fruitsappen met kilo’s suiker, heel verschillende soorten banaan, bereid op nog veel meer verschillende manieren, een soort feta-achtige kaas en ongeveer al het eten wordt gefrituurd. Het leukste avontuur zijn de zakjes melk die ik af en toe weet te scoren. Je bijt het hoekje kapot en dan drink je het zakje leeg, zo simpel.

schoonamekn

Mijn kamertje hier op het project is niet groot, er past precies een bed, bureau en een kast in. Maar door de stoffige omgeving wordt het snel vies. Dus ook hier hoort schoonmaken er gewoon bij, maar wel op zijn Ecuadoriaans. Eerst ruim ik al mijn rondslingerende zooi op, dan gooi ik het afval buiten in een afvalbak zoals die op de foto, dan poets ik met een stuk oud t-shirt wat over mijn bureau en wastafel en als laatste gooi ik wat zeep en water op de grond en ga er met een dweil overheen (a la Pippi Langkous, schaatsend op blote voeten). Supersnel klaar en het ruikt altijd heerlijk!

schaak

Schaken is hier een zeer serieuze aangelegenheid. Er zijn veel kinderen die het leuk vinden om te spelen en ook om het mij te leren. Ik weet nu hoe de stukken op het bord moeten staan, welke kant ze op kunnen bewegen en hoe je een schaakspel wint. Onder toezicht van een geleerde schaakleraar worden mij elke week weer nieuwe schaakinzichten toegedaan. Deze week heb ik zelfs huiswerk meegekregen om mijn (ik citeer de professor) ‘mijn zicht op het spel te verbreden’. Mijn hersenen wringen zich in allerlei bochten en nog steeds blijft moeilijk om van de kinderen te winnen. Maar goed, onder het mom van ‘dat doet hun zelfvertrouwen goed’ doe ik dat graag.

voetbal

In Nederland zul je mij niet snel op een voetbalveld vinden, maar hier kom ik er niet onderuit. Op het project is een voetbalschool, waardoor alle kinderen uit de buurt en van het project elke dag de mogelijkheid hebben om te sporten. Het voetbal wordt ingezet om waarden als samenwerken, plezier, omgaan met verlies en doorzetten te leren. Vorige week heb ik mij zelfs overgegeven en meegedaan tijdens een wedstrijdje indoor voetbal. Aangezien mijn voetbaltalent nog ontwikkeld moet worden, speel ik het liefst met de kleintjes, onder de motivatie; dan maak ik ook nog kans! Stiekem vind ik het dan heel erg leuk, ik was zo fanatiek dat ik zelfs een goal scoorde.

tekenen

Met een kinder-schildersetje uit de supermarkt, gerecycled papier, een potlood en een gum kom ik hier een heel eind. Het is heerlijk ontspannend om af en toe creatief bezig te zijn en het is superleuk om met anderen samen te tekenen!

uitje

Als jullie dachten dat ik alleen maar hard aan het werk ben, dan hebben jullie het mis. Meet Alan, Tine en Hanne – mijn mede vrijwilligers en avonturiers. Elke zondag hebben we vrij en gaan we op onderzoek uit wat Ecuador nog meer te bieden heeft. Met deze mountainbikes hebben we een mangrove eiland bezocht wat hier in Guayaquil ligt. Het is heerlijk om uit deze autogassige stad te gaan en even wat groen te ruiken en zien. Er was zelfs een krokodillenvijver! Maar het dierenwelzijn, of überhaupt groen bewustzijn is hier nog niet echt aanwezig, dus soms vind ik de dieren hier eigenlijk heel zielig. Na zo’n dagje even weg van het project en alle aandacht van de kinderen zijn we weer helemaal zen en opgeladen om een nieuwe week tegemoet te gaan!

huisdieren

In Nijmegen woon ik samen met Ziggy de kat. Een echte straatvechter die af en toe gezellig bij mij op de bank komt liggen om te chillen. Ook hier kan ik lekker moederen over een katje. Deze moederkat heeft een kleine baby die we van een klein pluizig wankel beestje tot een dappere ontdekker hebben helpen opgroeien.

plantje

Elke dag geniet ik van deze tuinman. Hij heeft een rood petje, een blauwe broek en heldergele laarzen, van zichzelf al een prachtig beeld. Maar het mooist is als hij de brandslang uit zijn kastje trekt en daarmee op zijn gemakje alle plantjes gaat water geven. Het regent hier niet, dus voor die mooie bloemetjes moet je wel je best doen. Mijn groene vingers gingen ook jeuken, maar in een kamertje waarvan het raam en gordijn altijd dicht zijn (tegen grijpgrage vingertjes) is het een onbegonnen zaak. Ik heb het dan ook al opgegeven.

 

Bijzondere uitjes

Buenos Dias,

Zo begin ik elke morgen mijn dag, met het begroeten van alle kinderen die rond mijn kamertje al bezig zijn met hun taak, vegen, kleren wassen, planten water geven etc.

Vandaag wil ik jullie meenemen naar alle dagen die ik heb meegemaakt waarin het programma anders was dan ik jullie vorige blog heb laten zien.

Mijn allereerste dag

foto strand

De dag dat ik aankwam op het vliegveld van Guayaquil werd ik opgehaald en gedropt voor mijn kamertje. Ga maar even uitrusten, om 13.05 wordt het eten geserveerd. Een beetje verloren ging ik mijn kamertje inrichten en een dutje doen. Tijdens het eten maakte ik kennis met wat kinderen en hun taaltje. Blijkbaar hadden ze toevallig deze week vakantie. Na het eten kreeg de optie; wil je op het project blijven en meedoen met een cursusweek met de medewerkers of wil je met de kinderen mee op vakantie? Dus net uitgepakte tas werd weer ingepakt en met zijn allen in een busje gingen we richting het strand. Vier dagen lang hebben we elke ochtend geklust, geschilderd en geschuurd en elke middag gevoetbald en gezwommen aan het strand. Ideale manier om de kinderen beter te leren kennen!

 

20 september

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten was dat mijn verjaardag! Maar eerst wilde ik graag mee met de pre-novicios (salesianen in opleiding) naar hun projectdag. Elke dag namen ze een klas mee om spellen te doen met als thema leiderschap en samenwerken. Mega CMV!

Weer terug bij Casa Don Bosco, werd ik gesommeerd om mee te komen naar de eetzaal. Verassing!

Op donderdagavond eten Alan en ik altijd bij de Padres. Ook daar verassing!

jeej

Na het eten ging ik weer terug naar de kinders, mocht ik het huis niet binnen. Wat bleek, weer taart! Ik stuiter nog na van alle suiker.

 

Afgelopen weekend

De salesianen van Don Bosco zijn door heel Ecuador actief en overal werken ze met vrijwilligers. Afgelopen weekend was een trainingsweekend voor alle vrijwilligers, dus ook voor mij. Dat betekende op trip, een klein stukje meer van Ecuador leren kennen. Midden in de nacht kwamen we op het project in Santo Domingo aan, waar we door een slaperige vrijwilliger werden binnengelaten. Vele lessen volgden, maar het leukste vond ik de verhalen van anderen, die bijvoorbeeld op scholen werken, of op bezoek gaan bij gezinnen.

 

Tot de volgende!

Aan het werk!

Hallo nieuwsgierige lieve mensen,

Twee weken geleden vertrok ik naar Ecuador, voor mijn minor Global Awareness, als onderdeel van mijn studie CMV. Ik ging richting Proyecto Salesiano Don Bosco Guayaquil. De Salesianen van Don Bosco zijn over de hele wereld bezig met ontwikkeling van kwetsbare kinderen en hun familie, die zich in en rond het straatleven bevinden.

Nu woon ik in Guayaquil, op een groot centrum van Don Bosco, met onder andere een school en een opvang voor kinderen die geen veilige plek hebben om te wonen. Een van deze huizen is Padre Antonio Amador, waar ongeveer 14 jongens in de leeftijd van 10-15 jaar oud wonen. Met deze 14 brutale aapjes breng ik elke dag door. Om jullie een beeld te geven van mijn dagen hier, heb ik afgelopen dag vastgelegd in foto’s.

Liefs Jenske